Jaap Stronks leert ons hoe we Soundflower en Audacity kunnen gebruiken voor journalistieke doeleinden. Om hiermee te oefenen heb ik een mini-podcast gemaakt. Het duurde even voordat ik alle instellingen goed had staan en het bestand had opgeslagen als MP3. De doorzetter wint, dit is het resultaat!

NOS verslaggever Mattijs van de Wiel feest mee met de Turken in Zwolle, nadat Turkije zondagavond met 3-2 won van Tsjechie.

De e-paper is in opkomst. Digitaal papier gaat de wereld veroveren en het ‘ paperless office’ wordt dan toch nog werkelijkheid. Ik ben overtuigd van de kracht van e-paper, mits de zon geen invloed heeft op de leesbaarheid, het goed, snel en simpel werkt en het niet al te veel kost. De afgelopen weken waren twee deskundigen op het gebied van de e-paper te gast tijdens onze colleges op de School voor Journalistiek.

Acht mei kwam Jak Boumans, senior adviseur op het gebied van nieuwe media, vertellen over de e-reader en de nieuwe mogelijkheden van het scherm en batterijgebruik. Jak vertelde precies wat ik wilde horen. Hij had een technisch verhaal over balletjes en inkt en nog meer balletjes, maar het kwam erop neer dat het in de toekomst absoluut mogelijk is om heerlijk zonnend op het strand met je e-paper een boek te lezen. Bijkomend voordeel; je strandtas is kilo’s lichter zonder al die zomerlectuur in boekvorm. Op dit moment zijn er in de Nederlandse taal nog geen 500 boeken verkrijgbaar in elektronische vorm.
Het NRC Handelsblad is als dagblad vooruitstrevend, zij biedt een elektronisch krantenabonnement aan die je kunt lezen op de Iliad.

Nu is dit nog prijzig, omdat het nieuw en experimenteel is. 29 mei kwam Gert-Jan Oelderik, directeur uitgever van het NRC Handelsblad, vertellen over de Iliad. Hij had een slimme opmerking over het aanschaffen van de dure Iliad. “ Wanneer je een krantenabonnement hebt, schaf je elke dag hardware aan. Namelijk het papier, waarop de krant gedrukt staat. Voor het afspelen van een CD moet je ook een CD-speler kopen, daarmee zou je de Iliad kunnen vergelijken.”

Wanneer iedereen over zou gaan op het gebruik van een e-reader valt een grote kostenbron van de krant weg; de distributie. Het drukken van de krant en het huis-aan-huis rondbrengen door duurbetaalde scholieren wordt overbodig. Op het moment dat de Iliad ingehaald zal worden door technisch beter en goedkoper elektronisch papier zal de stap van papieren krant naar e-paper kleiner zijn voor abonnees. Jak Boumans wijst ons er bovendien op dat het mogelijk is om je krant overal ter wereld te lezen. Nu was dit natuurlijk al mogelijk via internet, maar misschien blijft het een vertrouwd gevoel een krantje in je tas te hebben, ook al is het in de vorm van een e-reader.

Al deze informatie over elektronisch papier van Jak en Gert-Jan stemde mij positief over het nieuwe fenomeen. Bij dit soort technische en vreemde zaken moet ik echt overtuigd zijn, wil ik erin geloven. Individualisering, dat was het woord wat mij vandaag van mijn e-papergeloof afbracht.

Ik zit in de trein, het is redelijk rustig. Buiten schijnt de zon, het is zaterdag, ik heb een goed humeur. Naast mij zit een oudere dame aandachtig te lezen, een dikke pil ligt op haar schoot, en met haar vinger volgt ze regels. Niks aan de hand. De trein stopt bij Driebergen-Zeist. De dame klapt haar boek dicht, legt hem op het tafeltje tussen ons in en stapt op. Een oplettende medereiziger roept haar lichtelijk paniekerig na. “Mevrouw, u vergeet uw boek!” De dame kijkt om en glimlacht. “Het is voor de liefhebber. Ik heb het uit, nu is het aan iemand anders ervan te genieten.”

Ik aanschouw dit tafereel en ineens dringt mij in volle glorie de romantiek van het papieren boek door. Je kunt het delen, je kunt het uitwisselen, je kunt het achterlaten voor een onbekende. Het papieren boek. Het schept een band. En het elektronisch papier? Niemand is zo gek zijn peperdure e-reader achter te laten, laat staan voor een onbekende.

Om te oefenen met livebloggen heb ik het programma ‘Het roer om’ verslagen. Journalistieke relevantie is er niet, wel is het leuk voor mensen zonder televisie. Hier is mijn verslag te vinden.

Livebloggen bevalt me goed. Als ik een laptop had, zou ik vaak livebloggen tijdens colleges. Voorlopig zit ik vast aan de computer die onder mijn bureau ernstig staat te brommen onder het gewicht van al die nieuwe media.

Raakte, want inmiddels ben ik weer vollop tweets aan het produceren. En niet alleen maar onzinnige praat, ik zie het nut voor de journalist er nu wel van in. Nieuws binnen enkele seconden, in 140 tekens, overbrengen aan je twittercommunity. Zitten in die community serieuze journalisten en belanghebbenden, dan is de kans groot dat er snel iets mee gedaan wordt. Of het stellen van een technische vraag waarop je snel antwoord nodig hebt. Met een beetje geluk geven meerdere experts je verschillende tips. Het is sneller dan e-mail en makkelijker dan MSN. Je roept wat in de ruimte en ziet wel wie er reageert. Nuttige informatie vliegt pijlsnel letterlijk de hele wereld over, want het is een internationaal netwerk.

Maar voor wie zijn computer nog heel ouderwets thuis op een bureau heeft staan en niet beschikt over een high-tech mobieltje is het lastig twitteren. Tenminste, als je er echt iets aan twitter wilt hebben. Naar mijn idee moet je zo veel mogelijk interessante tweets plaatsen en lezen om een beetje BT’er (bekende twitteraar) te worden. Voor journalisten is het dus belangrijk dat ze ‘any time any where’ kunnen twitteren, zodat ze blijven bijbenen wat er allemaal gezegd en gedaan wordt op twitter.

Ik voelde een lichte paniek toen afgelopen weekend de internetverbinding eruit knalde. Bats boem, afgesneden van de buitenwereld. ‘Wat als ik nu iets heel erg nieuwswaardigs meemaak’, schoot er even door mijn hoofd. Iets als een toevallige ontmoeting met een zojuist ontsnapte TBS’er ofzo. Dan kan ik dat niet twitteren, de wereld zal het nooit weten! Ik zou op zo’n moment natuurlijk de telefoon kunnen pakken, maar dat is nogal jaren ’90 en zonde van de tijd. Op twitter zou het al oud nieuws zijn. dat gaf me een gerust gevoel. Internet ligt er voorlopig uit, de rust is weergekeerd. Tijd voor een bakkie.

Het gaat bij yankodesign.com duidelijk om de producten en interactiviteit tussen de bezoekers. Wie meer wil weten wordt al snel doorgelinkt naar een andere weblog. Ik mis op deze website een echt kritisch verhaal over de producten. De tekstjes boven de gepubliceerde producten vertellen waarvoor het product dient en zijn kort en bondig geschreven. Ideaal voor internet eigenlijk, zoals algemeen bekend heeft niemand zin om een lange lap tekst te lezen.

Rechts onderaan kun je producten zoeken op categorie. Een behoorlijk lange lijst die gaat van ‘accessoiries‘ tot ‘work’. Onder het kopje ‘interview’ kun je korte interviews lezen met ontwerpers en zijn links te vinden naar de gepubliceerde interviews. Langere tekst met meer diepgang, maar naar mijn idee zouden ze hier meer mee kunnen doen. Diepte interviews, portretten van ontwerpers, etc. Er wordt bijvoorbeeld commentaar geleverd op een uitspraak van ontwerper Philippe Stark in een interview van de ‘The German Weekly.’ ‘Design is dead’ vindt Stark. De commentator komt op voor de ontwikkeling die ontwerpers de wereld bieden en vind dat design misschien alleen ‘ dood is’ in mr. Stark. Interessant om deze visie te lezen, ik vind dat er meer van dit soort reacties op interviews op de yankodesign.com zouden moeten staan. Er zijn 47 reacties op deze blog, naar verhouding met andere posts veel. Blijkbaar vinden de bezoekers dit ook interessant.

De makers van de yankodesign.com blijken humor te hebben, onder het kopje ‘April Fools Day’ kun je de 1 april-grappen van yankodesign terugvinden. Afgelopen 1 april werd ‘ de naald‘ gepresenteerd als een nieuw revolutionair product.
Commentaar van een bezoeker:”The complex form makes it nearly impossible or super expensive to manufacture. Who can make metal that small, seriously. Each one of these things would cost hundreds, if not thousands, just in materials! I don’t know how it could be marketed either.” Ook de bezoekers blijken een grap wel te waarderen!

Onder ‘catogories’ kun je zoeken in het archief. Het archief gaat terug naar juli 2005. De ontwikkeling in het design gaat razendsnel, maar als je bij producten gaat kijken van drie jaar geleden ziet het er allemaal nog erg futuristisch uit. Leuk om te snuffelen of er producten bijzitten die inmiddels al in de schappen van de huishoudwinkels liggen.

Verder vind je nog een lijstje van Designcommentators. Als je daarop klikt wordt je doorgelinkt naar de weblogs van designers. Bezoekers kunnen met elkaar praten via een chatfunctie, ‘shoutout’. Terwijl ik op de website aan het rondkijken ben, wordt er niet echt serieus gepraat. Guest_3283 zegt ‘aaaaa’. Er wordt op gereageerd door ene Eocol met: ‘pfffffffffff’ Misschien ontwerpershumor? Minder grappig dan de naald in ieder geval.

De bezoekers kunnen behalve met elkaar chatten en commentaar leveren ook even een kijkje nemen in de shop. Verschillende design spullen worden aangeboden, maar ogen minder spectaculair dan de nieuwe ontwerpen die worden gepresenteerd. Zo kun je er een Ipod kopen, een moderne stoffer en blik, fijne bureaustoelen en ontzichtbare boekenstandaards. Wat mij betreft voegt de shop met deze producten weinig nieuws toe aan de website.

Een interessante website voor designers om contact te komen met collega’s over de hele wereld en om zo nu en dan te checken welke nieuwe snufjes en gadgets ontworpen zijn. Er kan meer gedaan worden op journalistiek gebied, zoals interviews met ontwerpers door de yankodesign.com zelf en meer kritische artikelen over de producten. Dat kritische aspect wordt nu vooral vervuld door bezoekers. Misschien is dat juist de bedoeling, om interactie te bevorderen.